Wystawa „Pokolenia”


TYP
Wystawa
DATA
12 marca 2018
GODZINA
17.00

Wystawa „Pokolenia” Prota Jarnuszkiewicza, Adama Myjaka i Włodzimierza Szymańskiego

Zobacz szczegóły

SZCZEGÓŁY WYDARZENIA


W poniedziałek 12 marca Muzeum Mazowieckie w Płocku ma przyjemność zaprosić na wernisaż wystawy „Pokolenia”, na której prace swe zaprezentuje trzech profesorów warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych: Adam Myjak, rektor ASP w Warszawie, reprezentujący Wydział Rzeźby, Prot Jarnuszkiewicz, dziekan Wydziału Sztuki Mediów oraz Włodzimierz Szymański, kierujący Pracownią Alternatywnego Obrazowania w Katedrze Działań Mediów. Wystawa jest pytaniem o stan świadomości pokoleniowej, o świadomość odrębności względem poprzedników w ramach ważnej dla wszystkich twórców wspólnoty działań i kształtującego ją doświadczenia kulturowego w obszarze Akademii Sztuk Pięknych. 

Prace Adama Myjaka pokazują zaangażowanie autora w sprawy uniwersalne, mówią one o egzystencji i o życiu, które naznaczone są zawsze koniecznością i przymusem. Chcą zachęcić widza do pytań o źródło wolności. Postacie, które prezentuje Adam Myjak mają formę dostojnych, dumnych oraz pochłoniętych swoimi myślami. Rzeźby artysty analizować można w cyklach, które wyróżniają aspekty ludzkiej egzystencji: twarze, głowy, popiersia, całe postaci - często zdekapitowane, czasem niemal zasygnalizowane, eteryczne. Wykonywane w wielu technikach, przemawiają językiem dynamiki ruchu i plastycznej materii, w atrybutach, w materiale. Twarze bolesne, wyrażające wewnętrzne cierpienie – czasem niewidzące, zamykające oczy, bezokie. Postaci wysokie, strzeliste, bezgłowe. Wyrażają smutek, lecz także szlachetność i dumę, niezłomność, godność.  Symbolizują człowieka żyjącego w świecie bez Boga i jednocześnie dążącego do niego. Ich twarze mają ukazywać wewnętrzne cierpienie.  Nie ma tu wyrażonej jednoznacznej postawy filozoficznej, jest za to autentyczny i doprowadzony do maksimum uniwersalizm. 

Włodzimierz Szymański w swojej twórczości bada religijność jako system znaczeń, analizuje działanie symbolu, eksperymentując też na zakresach znaczeniowych znaków zaczerpniętych przede wszystkim z tradycji chrześcijańskiej i żydowskiej. Jego sztuka nie jest dialogiem z widzem, ale z samym obszarem kultury. Szymański eksperymentuje twórczo w wielu technikach, stosowany przez niego język i treści dzieł wyrażane są z pomocą formy instalacji, obiektów, performance, zdjęć. W przeciwieństwie do prac Adama Myjaka dzieła Włodzimierza Szymańskiego zdają się nie dotyczyć spraw egzystencji człowieka – pokazuje on raczej, że sfera kultury to przede wszystkim myśli i idee, cechujące się pewną niezależnością i autonomią od świata ludzi, w którym istnieją przede wszystkim ich urzeczywistnienia.

Prot Jarnuszkiewicz swoimi pracami nawiązuje to emocji i nastrojowości. Jego czarno- białe zdjęcia mają wciągać widza w baśniową, alternatywną rzeczywistość. Autor skupia się na zrównoważonej kompozycji. W niemal wszystkich pracach doświadczamy pozornej statyczności świata, jakby niezmienności. Świat na który patrzymy jest niemy, cichy, jakby czas się w nim zatrzymał. W dziełach Jarnuszkiewicza pojawia się wiele rodzajów estetyki – od literackiej, która charakteryzuje się w istocie narracyjnością, po quasi-modernistyczną, w której czysta forma pozbawiona jest narracji, a oddziałuje wyłącznie dzięki swej czystości kompozycyjnej. Sam artysta mówi: „wszystkie moje myśli o istnieniu zawierają się w sposobie, w jaki patrzę na świat. W stałym, nieustannym fotografowaniu, czy to przy użyciu aparatu fotograficznego, czy tylko siatkówki oka”. 

Oprac. na podstawie tekstów prof. Włodzimierza Szymańskiego oraz dr Pauliny Tendery. 

Wystawa czynna będzie w Muzeum Mazowieckim w Płocku do 6 maja 2018 r.